నేనొక ఉపాధ్యాయుడిని… నా లక్ష్యం ఇదే - చల్లగాని కృపాబాలానందం

ప్రధానోపాధ్యాయులు, ప్రభుత్వ ఉన్నత పాఠశాల, శాంతినగర్, ఖమ్మం

కొన్ని పాఠశాలలు మనకు విద్యను అందిస్తాయి…
కొన్ని పాఠశాలలు మన జీవితాన్ని నిర్మిస్తాయి…
మరికొన్ని పాఠశాలలు మనల్ని మళ్లీ తమ ఒడిలోకి పిలుచుకుంటాయి.

నా జీవితంలో శాంతినగర్ పాఠశాల అలాంటి పాఠశాల.

ఒకప్పుడు ఈ పాఠశాల గుమ్మం దాటి విద్యార్థిగా లోపలికి అడుగుపెట్టాను.
తరగతి గదుల్లో కూర్చున్నాను.
గురువుల మాటలు విన్నాను.
కలలు కన్నాను.

అప్పుడు ఊహించలేదు—

ఒకరోజు నేనే ఉపాధ్యాయుడిగా మారి,
ఎన్నో పాఠశాలల్లో వేలాది మంది విద్యార్థులకు బోధించి,
చివరకు నన్ను తీర్చిదిద్దిన అదే పాఠశాలకు తిరిగి వచ్చి,
ప్రధానోపాధ్యాయుడిగా నిలబడతానని.

నా జీవితాన్ని వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే, అది కేవలం ఉద్యోగ ప్రస్థానం కాదు.
అది ఒక ఉపాధ్యాయుడి ప్రయాణం.
అది అనుభవాల ప్రయాణం.
అది అన్వేషణ.
అది పోరాటం.
అది సంతృప్తి.
అన్నింటికంటే మించి—
విద్యార్థుల జీవితాల్లో వెలుగు నింపాలనే నిరంతర తపన.

 

మొదటి అడుగు… చుంచుపల్లి

నా ఉపాధ్యాయ జీవితానికి అధికారికంగా తొలి అధ్యాయం
09.08.1999న ప్రభుత్వ ఉన్నత పాఠశాల, చుంచుపల్లి, కొత్తగూడెంలో ప్రారంభమైంది.

స్కూల్ అసిస్టెంట్ సాంఘికశాస్త్ర ఉపాధ్యాయుడిగా నా మొదటి నియామకం అది.

ఒక కొత్త ఉపాధ్యాయుడిగా ఆ పాఠశాల గుమ్మం దాటిన రోజు ఇప్పటికీ నా జ్ఞాపకాల్లో సజీవంగానే ఉంది.

కొత్త బాధ్యత.
కొత్త విద్యార్థులు.
కొత్త సహచరులు.
కొత్త ఆశలు.

09.08.1999 నుంచి 10.08.2009 వరకు—పదేళ్లు.

ఆ పదేళ్లు నాకు కేవలం ఉద్యోగ కాలం కాదు.
నా ఉపాధ్యాయ వ్యక్తిత్వానికి పునాది వేసిన కాలం.

సాంఘికశాస్త్రాన్ని బోధిస్తూ విద్యార్థుల ఆలోచనా ప్రపంచంలోకి ప్రవేశించాను. పాఠ్యపుస్తకంలోని విషయాన్ని జీవితంతో అనుసంధానించడానికి ప్రయత్నించాను.

నా బోధనకు విద్యార్థుల నుంచి వచ్చిన స్పందన, సహచర ఉపాధ్యాయుల నుంచి లభించిన మన్ననలు నాకు మరింత ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చాయి.

అక్కడ నేను ఒక విషయాన్ని తెలుసుకున్నాను—

ఉపాధ్యాయుడికి అతిపెద్ద బహుమతి విద్యార్థి చూపులో కనిపించే నమ్మకం.

అదే నమ్మకం నన్ను మరింత శ్రమించేలా చేసింది.

 

NSC కాలనీ… ఉపాధ్యాయ జీవితం ఒక ఉద్యమంగా మారిన కాలం

ఆ తర్వాత నా ప్రయాణం
ప్రభుత్వ ఉన్నత పాఠశాల, NSC కాలనీ వైపు సాగింది.

ఇక్కడ నా పాత్ర కేవలం సాంఘికశాస్త్ర ఉపాధ్యాయుడిగా మాత్రమే పరిమితం కాలేదు.

ఉపాధ్యాయుడిగా…
NCC ఆఫీసర్‌గా…
ఉపాధ్యాయ సంఘ నాయకుడిగా…

నా సమయాన్ని పూర్తిగా విద్యా రంగానికే అంకితం చేశాను.

పాఠశాల సమయం ముగిసిందంటే నా పని ముగిసేది కాదు.

విద్యార్థుల కోసం అదనపు తరగతులు నిర్వహిస్తూ రాత్రి తొమ్మిదిన్నర గంటల వరకు పాఠశాలలో ఉండిన రోజులు ఉన్నాయి.

ఉదయం నుంచే NCC కార్యకలాపాలు.

శిక్షణ.
క్రమశిక్షణ.
క్యాంపులు.
ట్రెక్కింగ్ క్యాంపులు.
విద్యార్థుల్లో నాయకత్వ లక్షణాల పెంపు.

NCC నాకు మరో గొప్ప విషయాన్ని నేర్పింది—

విద్య అంటే పుస్తకాల మధ్య మాత్రమే జరగదు.
మైదానంలోనూ జరుగుతుంది.
క్యాంపులోనూ జరుగుతుంది.
కొండను ఎక్కేటప్పుడూ జరుగుతుంది.
ఒక బృందాన్ని నడిపేటప్పుడూ జరుగుతుంది.

విద్యార్థి తనలోని భయాన్ని అధిగమించి ఒక అడుగు ముందుకు వేసిన ప్రతిసారీ, ఒక ఉపాధ్యాయుడిగా నాకు అంతులేని సంతోషం కలిగేది.

ఆ కాలం నా ఉపాధ్యాయ జీవితంలోని అత్యంత చురుకైన, ఉత్సాహభరితమైన దశల్లో ఒకటి.

2018 జూలై 8 వరకు నా ఉపాధ్యాయ జీవితం అక్కడ అనేక అనుభవాలతో, సంతృప్తితో, విద్యార్థుల మధ్య ఆనందంగా సాగింది.

 

అన్యాయంపై పోరాటం… రికాబ్ బజార్‌కు ప్రయాణం

ఉపాధ్యాయ జీవితంలో ప్రతి దారి సాఫీగా ఉండదు.

నాకు జరిగిన అన్యాయంపై ఒక సంవత్సరం పాటు పోరాడాల్సి వచ్చింది.

ఆ పోరాటం నాకు ఒక విషయాన్ని నేర్పింది—

ఉపాధ్యాయుడు కేవలం బోధించే వ్యక్తి మాత్రమే కాదు;
తన న్యాయమైన హక్కుల కోసం నిలబడగల వ్యక్తి కూడా.

ఆ పోరాటం అనంతరం 2019లో ప్రభుత్వ ఉన్నత పాఠశాల, రికాబ్ బజార్లో చేరాను.

అక్కడ కూడా నా బోధనా ప్రయాణం కొనసాగింది.

కానీ అప్పటికే ప్రపంచం మరో పెద్ద మార్పు వైపు నడుస్తోంది.

 

కరోనా… తరగతి గది నుంచి డిజిటల్ ప్రపంచానికి

రెండు సంవత్సరాల కరోనా కాలం విద్యారంగాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.

తరగతి గదులు నిశ్శబ్దమయ్యాయి.
పాఠశాల గంటలు ఆగిపోయాయి.
విద్యార్థుల సందడి కనిపించలేదు.

కానీ విద్య ఆగలేదు.

ఆన్‌లైన్ తరగతులు ప్రారంభమయ్యాయి.

ఉపాధ్యాయుడిగా మనం కూడా కొత్త పద్ధతులను నేర్చుకోవాల్సి వచ్చింది.

విద్యార్థుల ఆలోచనా విధానం మారుతోంది.
బోధనా పద్ధతులు మారుతున్నాయి.
తరగతి గది స్వరూపం మారుతోంది.
డిజిటల్ విద్య కొత్త అవకాశాలను, కొత్త సవాళ్లను తీసుకొస్తోంది.

ఒక ఉపాధ్యాయుడిగా నేను కూడా మారుతున్న కాలానికి అనుగుణంగా నన్ను నేను మార్చుకోవాల్సి వచ్చింది.

ఆ సమయంలో నాకు మరోసారి అర్థమైంది—

నిజమైన ఉపాధ్యాయుడు ఎప్పుడూ నేర్చుకుంటూనే ఉంటాడు.

విద్యార్థులకు బోధించడానికి ముందు
కాలాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.
సాంకేతికతను అర్థం చేసుకోవాలి.
విద్యార్థుల ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి.

 

14.02.2023… నా జీవితంలో ఒక మరపురాని రోజు

కాలం నన్ను మళ్లీ నా మూలాల వైపు తీసుకువెళ్లింది.

14.02.2023—వాలెంటైన్స్ డే.

అదే రోజు నేను చదువుకున్న
ప్రభుత్వ ఉన్నత పాఠశాల, శాంతినగర్, ఖమ్మంలోకి మళ్లీ అడుగుపెట్టాను.

అది కేవలం ఒక పాఠశాలలో చేరిన రోజు కాదు.

నా బాల్యంలోకి తిరిగి వెళ్లిన రోజు.

ఒకప్పుడు విద్యార్థిగా నేను చూసిన పాఠశాల గోడలు ఇప్పుడు మరో కోణంలో కనిపించాయి.

ఒకప్పుడు గురువుల అడుగుల శబ్దం విన్న కారిడార్లలో ఇప్పుడు నా అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

ఒకప్పుడు ఉపాధ్యాయుల నుంచి జ్ఞానం పొందిన తరగతి గదుల్లో, ఇప్పుడు నేను విద్యార్థులకు జ్ఞానం అందించాల్సిన బాధ్యత వచ్చింది.

అది నిజంగా ఒక భావోద్వేగ క్షణం.

అందుకే సరదాగా కాదు—
నిజంగానే నేను నా పాఠశాలతో మళ్లీ ప్రేమలో పడ్డాను.

వాలెంటైన్స్ డే నాడు నా పాఠశాలలో అడుగుపెట్టడం ఒక అందమైన యాదృచ్ఛికం.

కానీ ఆ రోజు నుంచి శాంతినగర్ పాఠశాల నాకు కేవలం ఒక పాఠశాల కాదు—

నా జీవితాన్ని ఇచ్చిన పాఠశాలకు తిరిగి సేవ చేసే అవకాశం.

 

విద్యార్థి… ఉపాధ్యాయుడు… ప్రధానోపాధ్యాయుడు

జీవితంలో కొన్ని ప్రయాణాలు పూర్తవ్వవు.
అవి ఒక వలయాన్ని పూర్తి చేస్తాయి.

శాంతినగర్‌లో నా ప్రయాణం కూడా అలాంటిదే.

విద్యార్థిగా ప్రారంభమైన అనుబంధం
ఉపాధ్యాయుడిగా తిరిగి వచ్చింది.

మరియు…

01.09.2025 నుంచి ప్రధానోపాధ్యాయుడిగా బాధ్యతలు స్వీకరించే అవకాశం నాకు లభించింది.

ఆ రోజు నా మనసులో ఒకే ఆలోచన—

“నన్ను తీర్చిదిద్దిన పాఠశాలను ఇప్పుడు నేను ఎంతవరకు తీర్చిదిద్దగలను?”

ఇది నాకు పదవి కాదు.

ఇది ఒక ఋణం తీర్చుకునే అవకాశం.

ఒకప్పుడు నాకు పుస్తకాన్ని అందించిన పాఠశాలకు
ఈరోజు నేను ఒక భవిష్యత్తును అందించాలి.

ఒకప్పుడు నాకు కలలు నేర్పిన పాఠశాలలో
ఇప్పుడు నేను మరో తరం పిల్లల కలలకు రెక్కలు తొడగాలి.

 

నా లక్ష్యం

27 ఏళ్ల ఉపాధ్యాయ జీవితంలో ఎన్నో తరగతి గదులు చూశాను.

చుంచుపల్లిలో ఉపాధ్యాయుడిగా ఎదిగాను.
NSC కాలనీలో ఉపాధ్యాయుడిగా, NCC ఆఫీసర్‌గా, సంఘ నాయకుడిగా నా సమయాన్ని అంకితం చేశాను.
రికాబ్ బజార్‌లో మరో దశను అనుభవించాను.
కరోనా కాలంలో డిజిటల్ విద్యను ఎదుర్కొన్నాను.
చివరకు నా బాల్య పాఠశాలకు తిరిగి వచ్చాను.

ఈ అనుభవాలన్నీ నాకు ఒకే మాట చెబుతున్నాయి—

ఉపాధ్యాయుడి పని పాఠం చెప్పడంతో ముగియదు.
విద్యార్థి జీవితంలో మార్పు తీసుకువచ్చినప్పుడే అది పూర్తవుతుంది.

అందుకే నా లక్ష్యం—

మార్కులు సాధించే విద్యార్థులను మాత్రమే కాదు,
మంచి మనుషులను తయారు చేయడం.

పరీక్షల్లో విజయం సాధించే పిల్లలను మాత్రమే కాదు,
జీవితంలో నిలబడగల పిల్లలను తీర్చిదిద్దడం.

సాంకేతికతను ఉపయోగించే విద్యార్థులను మాత్రమే కాదు,
సాంకేతికతను బాధ్యతగా ఉపయోగించే పౌరులను తయారు చేయడం.

పోటీలో గెలిచే పిల్లలను మాత్రమే కాదు,
ఓటమి నుంచి నేర్చుకుని మళ్లీ లేచే పిల్లలను తయారు చేయడం.

 

శాంతినగర్‌కు నేను తిరిగి ఇవ్వాల్సింది ఏమిటి?

ఈ పాఠశాల నాకు చాలా ఇచ్చింది.

విద్య ఇచ్చింది.
గురువులను ఇచ్చింది.
జ్ఞాపకాలను ఇచ్చింది.
వ్యక్తిత్వాన్ని ఇచ్చింది.
జీవితానికి పునాది ఇచ్చింది.

ఇప్పుడు నా వంతు.

నేను తిరిగి ఇవ్వాలి.

పాఠశాల పూర్వ వైభవాన్ని తిరిగి తీసుకురావడానికి కృషి చేయాలి.

విద్యార్థుల సంఖ్య పెరగడం మాత్రమే కాదు—
వారి విద్యా ప్రమాణాలు పెరగాలి.

SSC ఫలితాలు మెరుగుపడాలి.
NMMS వంటి పోటీ పరీక్షల్లో విద్యార్థులు ముందుకు రావాలి.
క్రీడల్లో, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాల్లో, సృజనాత్మక రంగాల్లో ప్రతిభ చూపాలి.

డిజిటల్ విద్యను సద్వినియోగం చేసుకోవాలి.
విద్యార్థుల్లో చదువుతో పాటు విలువలను పెంపొందించాలి.

ప్రతి విద్యార్థి “నేను ప్రభుత్వ పాఠశాలలో చదువుతున్నాను” అని గర్వంగా చెప్పే స్థాయికి ఈ పాఠశాల ఎదగాలి.

ఇదే నా ఆకాంక్ష.

 

వందేళ్ల పాఠశాల… రాబోయే శతాబ్దానికి నా కల

ఈరోజు శాంతినగర్ పాఠశాల తన శతాబ్ది వైపు అడుగులు వేస్తోంది.

వంద సంవత్సరాల చరిత్ర అంటే
కేవలం గడిచిన కాలం కాదు.

అది వేలాది విద్యార్థుల జీవితాలు.
వందలాది ఉపాధ్యాయుల సేవ.
తరతరాల జ్ఞాపకాలు.
సమాజంతో పాఠశాలకు ఉన్న అనుబంధం.

ఈ చారిత్రక సమయంలో ప్రధానోపాధ్యాయుడిగా ఉండటం నాకు గర్వకారణం మాత్రమే కాదు—
చాలా గొప్ప బాధ్యత.

శతాబ్ది వేడుకలు గతాన్ని స్మరించుకోవడానికి మాత్రమే కాకుండా,
రాబోయే వంద సంవత్సరాల విద్యకు పునాది వేసే సంకల్పంగా మారాలి.

 

నా నిజమైన విజయం

ఒకరోజు నా పదవి ముగుస్తుంది.

ఒకరోజు నా పేరు కూడా అధికారిక పత్రాల్లో ఉండకపోవచ్చు.

కానీ…

నేను బోధించిన విద్యార్థి తన జీవితంలో ఎదిగితే,
ఒక విద్యార్థి తన కుటుంబానికి అండగా నిలబడితే,
ఒక విద్యార్థి సమాజానికి సేవ చేస్తే,
ఒక విద్యార్థి తన పిల్లలకు విద్య విలువను నేర్పితే—

అక్కడే నా ఉపాధ్యాయ జీవితం కొనసాగుతుంది.

అందుకే నాకు అవార్డుల కంటే
విద్యార్థుల విజయాలు గొప్పవి.

ప్రశంసల కంటే
వారి నమ్మకం గొప్పది.

పదవుల కంటే
వారి జీవితాల్లో నా బోధనకు ఉన్న స్థానం గొప్పది.

చివరగా…

09.08.1999న చుంచుపల్లిలో సాంఘికశాస్త్ర ఉపాధ్యాయుడిగా ప్రారంభమైన నా ప్రయాణం, NSC కాలనీలో ఉపాధ్యాయుడిగా, NCC ఆఫీసర్‌గా, సంఘ నాయకుడిగా, రికాబ్ బజార్‌లో ఉపాధ్యాయుడిగా, కరోనా కాలంలో డిజిటల్ బోధకుడిగా ఎన్నో అనుభవాలను సొంతం చేసుకుంది.

అదే ప్రయాణం 14.02.2023న నన్ను నా బాల్య పాఠశాలైన శాంతినగర్‌కు తిరిగి తీసుకువచ్చింది.

విద్యార్థిగా ఈ పాఠశాలలో పొందినదాన్ని ఉపాధ్యాయుడిగా తిరిగి అందించాలనే తపనతో అడుగుపెట్టాను. 01.09.2025 నుంచి ప్రధానోపాధ్యాయుడిగా బాధ్యతలు స్వీకరించడం నా జీవిత ప్రయాణానికి ఒక అందమైన మలుపుగా భావిస్తున్నాను.

ఇప్పుడు నా ముందున్న లక్ష్యం ఒక్కటే—

నన్ను తీర్చిదిద్దిన పాఠశాలను అభివృద్ధి చేయడం,
విద్యార్థుల్లో జ్ఞానంతో పాటు విలువలను పెంపొందించడం,
వారి కలలకు దిశానిర్దేశం చేయడం.

రేపు నా పదవి ఉండకపోవచ్చు. నా పేరు కూడా కాలంతో మరుగునపడవచ్చు. కానీ నా విద్యార్థుల జీవితాల్లో నా బోధనలోని ఒక చిన్న వెలుగు మిగిలితే చాలు.

**నేనొక ఉపాధ్యాయుడిని…

నా లక్ష్యం ఇదే—
నన్ను వెలిగించిన విద్యాలయానికి తిరిగి వెలుగునివ్వడం,
నా విద్యార్థుల భవిష్యత్తుకు దారి చూపడం.**

అదే నా ఉపాధ్యాయ ధర్మం.
అదే నా శాంతినగర్‌తో ఉన్న అనుబంధం.
అదే నా జీవితం.